
Τα τελευταία χρόνια η πραγματικότητα που θέλουν να διαμορφώσουν για τη νέα γενιά είναι καταθλιπτική. Προσπαθούν να μας πείσουν πως η νέα γενιά πρέπει να σηκώσει τα βάρη της δικιάς τους κρίσης, πως είναι καταδικασμένη στην ανεργία και την επισφάλεια, επιδοτούμενη με μισθούς φτώχειας, ατομικές συμβάσεις εργασίας, χωρίς δικαίωμα σε ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Από τις γαλέρες των οχταμήνων, στους σερβιτόρους και τους πρακτικάριους, συγκροτείται μπρος στα μάτια μας μια γενιά χαμηλών προσδοκιών και απαιτήσεων, χωρίς σωματείο και συλλογικότητα, χωρίς αναφορά σε συλλογικές συμβάσεις και διεκδικήσεις. Προσπαθούν, λοιπόν, να καρατομήσουν τα όνειρα εκατομμυρίων νέων ανθρώπων δημιουργώντας σύγχρονους δούλους, πειθήνια στρατιωτάκια των εργοδοτών που θα δέχονται τα ψίχουλα που τους προσφέρουν και θα λένε και ευχαριστώ.